Społeczeństwa tak zwanych krajów wysoko rozwiniętych maja zdecydowana tendencje do starzenia się. Zjawisko to staje się coraz bardziej zauważalne również w naszym kraju – wzrasta średnia wieku, seniorzy tworzą coraz liczniejsza grupę społeczną. Dzieje się tak dlatego, że rodziny znacznie rzadziej niż dawniej decydują się na posiadanie licznego potomstwa, a wiele małżeństw w ogóle rezygnuje z posiadania dzieci.

Z drugiej strony następuje ciągły rozwój i postęp w dziedzinie nauk medycznych i około medycznych (jak na przykład dietetyka), co w realny sposób przekłada się na wydłużenie średniej długości życia człowieka. Zmiany demograficzne wywołują potrzebę przewartościowania  priorytetów i zapotrzebowań społecznych. Problemy seniorów staja się już nie marginalne, ale dotyczące wciąż wzrastającej liczebnie grupy społecznej. Służba zdrowia stawia wobec wyzwania zapewnienia jak najwyższego komfortu życia przez maksymalnie długi czas dla znaczącej grupy ludzi.

Kłopoty zdrowotne dotykające seniorów mają swoja specyfikę i istnieje szereg dolegliwości dotyczących tylko albo najczęściej ludzi starszych.  Dlatego tez potrzebą czasu jest wykształcenie modelu opieki zdrowotnej  właśnie pod kątem seniorów. Rzeczą podstawowa jest dostęp do lekarza i możliwość uzyskania porady bez konieczności czekania w długich kolejkach. 

Seniorzy to ludzie, którzy w większości przepracowali całe dorosłe życie, a w związku z tym płacili regularnie składki na ubezpieczenie zdrowotne. Obecnie, na emeryturze, mają pełne prawo do korzystania z opieki zdrowotnej w ramach ubezpieczenia  i to z taka częstotliwością, jaka jest konieczna. Sensowne byłoby stworzenie, podobnie jak pediatrycznej, sieci placówek obsługujących wyłącznie    osoby starsze. Sieć ta  powinna zawierać również   poradnie specjalistyczne w szerokim spektrum.